از اسطوره های صعود های سرعتی در ایران! کسی که هر کدوم از ۱۶ یال دماوند رو ۱ روزه صعود

کرده. مقصد روستای کلاک بالا واقع در جاده بلده. از دوراهی زنگوله بعد از تونل کندوان به سمت این

روستا میریم. ساعت ۷:۳۰ بعد از رانندگی در جاده ای پر برف به روستا میرسیم و شروع به صعود میکنیم.

 مسیر از یالی واقع در شرق روستا شروع میشه که بعد از ادامه و اتصال به چند یال دیگه از زیر قله ای

سنگی به خط الراس منتهی میشه که تا زیر یال جنوبی قله که یال صعوده ادامه پیدا میکنه. از همون

ابتدا با برف کوبی سنگین مواجه مشیم.  به نوبت این کار انجام میشه. چند بهمن رو میبریم و بعد از

عبور مسیر حرکت گرگها و مشاهده ردپای خرس به خط الراس میرسیم. جونی نداریم اما اگر بخوایم قله

 رو ۲ روزه صعود کنیم باید تا ابتدای یال صعود پیش بریم و کمپ رو اونجا بر قرار کنیم. چراکه به گفته

هواشناسی فردا  روز سختی در پیش داریم که شانس ما رو برای صعود کم میکنه! بعد از ۹ ساعت تلاش

 کمپ بر قرار میشه. به خواب عمیقی فرو میریم. روز بعد بوران شدید ما رو به تامل وا میداره اما بالاخره

 ساعت ۹ صبح تصمیم به صعود میگیریم. هوا هر لحضه خرابتر میشه! به علت کمبود پرچم راهنما با

 کلنگ و دستکش رنگی مسیر رو علامت گذاری میکنیم! پرچم های هیئت کوهنوردی هم که با یک باد

 مختصر از کمر میشکنه!

روی قله می ایستیم! از کاری که کردیم حیرت میکنیم چراکه از کمپ تا قله رو در ۳ ساعت و ۳۰ دقیقه

صعود کردیم. اون هم توی این شرایط هوا!!! عکسی به یادگار میگیریم و فرود میایم. شب هنگام در کمپ

 سرد و تاریک ما نور و گرمای دیگری وجود داره! نور امید و گرمای موفقیت!

به اعضا و همنوردان باشگاه اسپیلت اس ام اسی فقط با این مضمون میزنیم:

آزاد کوه صعود شد!

صبح روز صعود

سمت راست من و سمت چپ استاد حمیدی

روز بعد از صعود

کمپ ۳۵۵۰ متر

شادی این صعود بر لبان من و احمد!

رخ شرقی قله آزادکوه 

دیدن این منظره هم خالی از لطف نبود!

یا حق

صعودش برام پیش نیومد! همیشه این قله کج و جالب من رو به یاد قلل سنگی و حیرت انگیز هیمالیا

مینداخت. توی جاده چالوس بعضی اوقات اینقدر محو تماشاش میشدم که نزدیک بود تصادف کنم!!!

یک بار هم یادمه مسیری رو از رویان تا بلده طی میکردم که از اونجا میشد رخ شرقی آزادکوه رو به خوبی

 و وضوح دید. اون روز با خودم عهد بستم که اگه یه روز از عمرم مونده باشه این قله رو صعود کنم!

امروز وقتی توی باشگاه اسپیلت بهم گفتن که قراره هفته دیگه آزادکوه رو برای ۲۲ بهمن و طرح هیئت

استان تهران صعود کنیم به جای خوشحالی جا خوردم! آخه این همه وقت! حتما باید اولین صعود من به

این قله تو زمستون باشه؟ اونم با این آمادگی جسمانی افتضاح من؟ بعد از ۳ هفته بی برنامگی؟  

 آخه من خیلی وقته تو ارتفاع نبودم!                              

 آخه. . . !!!

اما وقتی برای شک نبود. یا باید قبول میکردم یا باید منتظر میموندم تا مگر اینکه یه بار دیگه طلسم این

 قضیه بشکنه! پس باید تمرین کنم. یه هفته هم بیشتر وقت ندارم. ۴ روز صعود زمستانه! آخرین صعود

زمستانه من برمیگرده به سال قبل و قله خرسنگ. دردناکترین صعود من! چراکه با پوتین سربازی و شلوار

پاره بود! شاید هم به خاطر همینه که یه مقدار از صعود زمستانه دل خوشی ندارم!

به هر حال پنجشنبه هفته دیگه من عازم آزادکوه هستم. برای تمام دوستانی که توی اون چند روز

تعطیلی برنامه ای مشابه برنامه من دارن آرزوی موفقیت میکنم. اگر دوستان راهنمایی خوبی مد نظر

دارند استقبال میکنم.

یا حق

اما یک عکس تکان دهنده دارم که دیدنش خالی از لطف نیست! این عکس رو توی یکی از سفره خانه های کرمان گرفتم. احتیاج به توضیح نداره. نظر دادن در موردش بماند با شما!

یا حق

بدون شرح!