۱. اعلام برنامه صعود قله برودپیک ( که البته قبلا برنامه گاشربروم ۲ اعلام شده بود) در خرداد امسال توسط تیم انتخابی هیئت کوهنوردی استان تهران که توسط آقای کاشفی رئیس این هیئت ارائه شد.

این تیم که بر سر انتخاب اعضای آن مباحث ضد و نقیض فراوانی هست! قرار است خرداد به پاکستان اعزام شود که ما هم امیدواریم موفق باشند.

۲. قدر دانی از گروهها به خاطر اجرای طرح اطلاع رسانی کوهستان در زمستان گذشته که البته باز هم سر کسانی که سرما و سختی این برنامه ها را کشیده بودند بی کلاه ماند و جایزه ها را کسان دیگری گرفتند! حلقه های طناب و الواحی که به باشگاهها و افراد خاص رسید! البته سرهنگهای مناطق دربند و کلکچال و غیره که تعدادشان هم کم نبود از این ضیافت بی بهره نماندند! هر چند که مرامنامه کوهنوردان چیز دیگریست و کمکهایشان همیشه بی دریغ و بدون چشم داشت است اما شایسته بود از این افراد به نوع بهتری قدردانی می شد.

۳.اعلام فعالیت های گذشته و برنامه های آینده سنگنوردی به گزارش رامین شریفزاده و در خواستها و گله های همیشه بی جواب وی برای بهتر شدن وضعیت سنگنوردان از هیئت و فدراسیون.

۴. اعلام صعود های ۲۹گانه گروهها و باشگاهها که در ۲۲ بهمن!!! انجام شده بود. گزارش مختصر و کوتاهی با پخش فیلمی کوتاهتر ( که تنها از یک صعود بود) توسط یکی از اعضای گروه ایران خودرو که مبتکر این طرح بود داده شد.

در نهایت هم جوائز بیشماری داده شد که به غیر از تعداد معدودی بقیه به اشخاص خاص و  همان آقایان سرهنگ و غیره اهدا شد و سر کسانی که سختی ها را کشیده بودند باز هم بی کلاه ماند!

از نکات جالب این برنامه این بود که گزارشگر خوب رادیو آقای پیر ایرانی مجری برنامه برای رفع حالت کسل کننده گزارشات و اعلام برنامه ها به ناچار در این میان به تعریف لطایف و خاطرات خنده دار رو آورده بود! بخش دیگری از این نکات آمدن کاظم فریدیان بروی سن برای اهدای جوائز بود که با تشویق حدودا ۱۰ دقیقه ای حاضرین مواجه شد! که البته اعضای کلوپ دماوند در این زمینه از همه بیشتر سنگ تمام گذاشتند! و شاید بی رونق ترین بخش سخنرانی متاسفانه سرد رئیس فدراسیون یعنی محمود شعاعی بود که پس از اتمام آن پیر ایرانی برای رفع رخوت حاکم بر سالن وادار به حاشیه پردازی های کمیک شد.

قابل توجه دوستان:

من در کل از حاشیه پردازی متنفرم اما بعضی اوقات نمی تونم بعضی بی انصافی ها رو نادیده بگیرم. پس این پست رو به حساب جانبداری از کسی یا مخالفت با کسانی نگذارید! در پست بعدی حقایقی رو در مورد انتخاب تیم اعزامی برودپیک به نظرتون میرسونم.

یا حق   

نوروز امسال رو با یک صعود فری سولو در شهرستان دورود شروع کردم. که البته عکسی ازش ندارم چرا که اصلا قراری بر این صعود نداشتم. با عده ای از دوستان اهل دورود برای بازدید از آبشار زیبای "درسفر"(دره اسفر)  به این منطقه رفته بودیم که دیواره ای حدود ۱۰۰ متری در سمت چپ آبشار نظر من رو جلب کرد. حس کنجکاوی من رو به پای این دیواره رسوند. با کمال تعجب دیدم که این دیواره قابلیت بالایی برای گشایش مسیر داره. بعد از صعود قسمتی از دیواره  پایین اومدم و با کیسه پودر و کفش سنگ برگشتم و برای بررسی بهتر شروع به صعود کردم. دوستانم که نگران من بودن و این کار رو دیوونگی میدونستن از پایین من رو به برگشت تشویق می کردن که شاید همین باعث شد که من این کار رو به اتمام برسونم و اولین صعود فری سولوی خودم رو با درجه سختی ۹/۵  (به دیدگاه بنده!) انجام بدم. مسیر فاقد کلاهک بود و در نقاط محدودی با شیب منفی البته کوتاه مواجه شدم. مسیرهای کناری با تعداد کلاهک زیاد و شیب های منفی برای صعودهای طبیعی و مصنوعی بسیار مناسب بودند. بعد از صعود هم میشه از بالای آبشار و از مسیر عادی فرود اومد. در بالای دیواره هم تعداد زیادی لاله واژگون وجود داره که البته در فصل بهار قابل رویت هستن.

صعود دوم در دیواره سرطاق کرمانشاه و به روش سولو انجام شد که ترکیبی از مسیر های هوک و مسیر دیگه ای که نمی شناختم بود. این صعود به علت کمبود طناب و بدقولی آقایان صفتدر ظهوری و غلامرضا عمیقی ناتمام ماند. چراکه راهنمای من در انتخاب مسیر در کرمانشاه ایشان بودند. به هر حال صعودهای کوتاه و طبیعی حاصل تلاش ۲ روزه من در کرمانشاه بود.

بعد از عزیمت به تهران اینجانب تا هم اکنون حتی دستم به طناب و سنگ نخورده چه برسه به رفتن برنامه درست و حسابی. دعا کنید یکم وقتم آزاد بشه تا به گرده آلمانها تو خرداد برسم!

یا حق

دیواره سرطاق و طناب فرود من!!!

بزودی زود بروز میشم!!!